همه چیز درباره سیاره پلوتون | سیاره کوتولهای که هنوز شگفتانگیز است
سیاره پلوتون یک سیاره کوتوله است و در فاصله بسیار دوری از خورشید قرار دارد. این سیاره بخشی از مدار خود را که کمربند کوبییر نام دارد، در اختیار مجموعه ای از اجرام یخی شبیه به خود گذاشته است از زمان کشف این سیاره در سال ۱۹۳۰، مردم به شدت دوست دارند که آن را سیاره نهم منظومه شمسی بنامند.
با اینحال به دلیل ابعاد کوچک و مدار عجیبش، بسیاری از دانشمندان هم گروهی پلوتون با سیاراتی مانند زمین و مشتری را زیر سوال بردند این مناظره در سال ۲۰۰۶ انجمن ستاره شناسی بین المللی (مرجع نام گذاری اجرام آسمانی) را بر آن داشت که رسما پلوتون را در گروه سیارک ها معرفی کنند. این سیارک از زمین بدون تلسکوپ دیده نمی شود.
فاصله سیاره پلوتون از خورشید تقریبا ۳۹ برابر فاصله زمین از خورشید است. میان گین فاصله آن از خورشید ۵،۸۶۹،۶۶۰,۰۰۰ کیلومتر می باشد پلوتون در مداری بیضی شکل به دور خورشید در حرکت است در قسمت هایی از این مدار فاصله پلوتون تا خورشید از فاصله نپتون تا خورشید کم تر است این سیاره به مدت ۲۰ سال زمینی در داخل مدار نیتون می ماند این پدیده هر ۲۴۸ سال زمینی یکبار روی می دهد این زمان معادل یک سال پلوتونی است.
آخرین باری که پلوتون به داخل مدار نپتون وارد شد ۲۳ ژانویه ۱۹۷۹ تا ۱۱ فوریه ۱۹۹۹ بود. پلوتون علاوه بر گردش به دور خورشید دور خودش نیز حول محور عمودی فرضی می چرخد یکبار گردش سیاره به دور خود حدود ۶ روز زمینی طول می کشد ستاره شناسان به دلیل دور بودن این سیاره از زمین هنوز اطلاعات زیادی درباره آن به دست نیاورده اند. قطر آن ۲۳۰۰ کیلومتر یعنی کم تر از یک پنجم قطر کره زمین تخمین زده می شود. سطح این سیاره از سردترین مناطق موجود در منظومه شمسی و احتمالا حدود ۲۲۵- درجه سانتی گراد است.
بیش تر سطح سیاره پلوتون قهوه ای است. به نظر می رسد که این سیاره عمدتاً از متان یخ زده تشکیل شده و جوی از متان دارد. به خاطر چگالی کم آن ستاره شناسان فکر می کنند که بیش تر پلوتون از یخ است. دانش مندان تردید دارند که نوعی از حیات در این سیاره وجود داشته باشد.
در سال ۱۹۰۵، پرسیوال لاول، ستاره شناس آمریکایی نیروی گرانشی را کشف کرد که بر دو سیاره نپتون و اورانوس تاثیر می گذاشت. در سال ۱۹۱۵ او مکان سیاره پنهان را پیش بینی کرده و جستجوی خود برای یافتن آن را در رصد خانه آریزونا آغاز نمود. او از یک تلسکوپ برای رصد قسمت هایی از آسمان که او وجود سیاره جدید را در آن نواحی پیش بینی کرده بود سود برد. متاسفانه پرسیوال در سال ۱۹۱۶ و قبل از کشف سیاره فوت کرد.
۱۳ سال بعد یعنی در سال ۱۹۲۹ کلاید تومبا ، یکی از دستیاران لاول در رصدخانه از پیش بینی های او استفاده کرده و با استفاده از تلسکوپ قدرت مندتری به مشاهده نواحی خاص در آسمان پرداخت. سرانجام در سال ۱۹۳۰ تو مباسه عکس از این سیاره تهیه کرد سیاره ای جدید که به یاد خدای مرگ رومیان باستان پلوتون نامیده شد. البته دو حرف اول پرسیوال لاول نیز به افتخار وی آغاز گر نام سیاره پلوتون می باشند.
در سال ۱۹۷۸، ستاره شناسان رصدخانه نوال ۲ در آریزونا موفق به کشف قمر سیاره پلوتون یعنی کارون شدند. قطر این قمر ۱۲۱۰ کیلومتر است.
در سال ۱۹۶۹، ستاره شناسان نخستین تصاویر دقیق از سطح پلوتون را منتشر کردند. این تصاویر که توسط تلسکوپ فضایی هابل تهیه شده بود ۱۲ منطقه تیره و روشن را در سطح پلوتون نشان می داد. مناطق روشن، که شامل کلاه کهای قطبی هستند احتمالا نیتروژن یخ زده می باشند مناطق تیره نیز به طور حتم متان منجمد است که به دلیل پرتوهای فرابنفش خورشیدی دچار تغییرات شیمیایی شده است.
در سال ۲۰۰۵، یک گروه از ستاره شناسان که به بررسی تصاویر هابل می پرداختند دو قمر ناشناخته سیاره پلوتون را کشف کردند. این اقمار که بعدها هایدرا و نیکس نامیده شدند، قطری حدود ۱۶۰ کیلومتر دارند و در خارج از مدار کارون قرار گرفته اند در سال ۲۰۰۶ ناسا سفینه افق های جدید را با هدف رسیدن به پلوتون در فضا گسیل نمود.
